tay

Yalnızlığın bir günü daha bitiyor. Kış; hava soğuk, çoktan da kararmış. Çocuk cam kenarında, diğerlerininkilerden biraz daha geç gelen annesini bekliyor. Kadın koşturarak geliyor, çocuğu giydirip sarıp sarmalıyor, tutup elinden götürüyor. Sokaklarda koşturarak çocuğun en favori köşesine geliyorlar. Bir kitapçı var o köşede, vitrinde rengarenk cizgi romanlar, hepsinde aynı güzel logo. Kırmızı zemin üstüne şaha kalkmış beyaz taydan ibaret bir arma. Adeta hipnotize ediyor çocuğu, kilitlenip kalıyor vitrine, kitaplara, logoya. Okuma öğreneceği günleri bekliyor, içinde oradaki tüm kitaplara sahip olma isteği. Parmak uçlarıyla vitrine dokunuyor belli belirsiz, uçarcasına geçip giderlerken dükkanın önünden. İlerliyorlar, hava kurumu apartmanlarının köşesinden ana caddeye çıkıyorlar, körüklü man otobüse binip yola koyuluyorlar. Ertesi akşam, yalnızlığın bir günü daha bitene dek, tay sessizce bekliyor çocuğu aynı köşede.

Reklamlar

Kategoriler: Geçmiş Zamanlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s